14 Van Maroua naar WAZA-Park via Oudjila - dinsdag 17 april

We gaan voor vijf dagen op weg met een privé auto met chauffeur. De eerste dag rijden we naar Waza Park, onze meest noordelijke bestemming van deze vakantie en slapen in Campement Waza 11˚23’ NB en 14˚45 OL. De weg is geasfalteerd, maar slecht. Je kunt haast beter een onverharde weg hebben. Soms zijn er ook stukken die de chauffeur naast de weg aflegt en dat hobbelt aanzienlijk minder. De afstand naar Waza doen we in bijna vier uur. Daarnaast slaan we bij Mora af in westelijke richting voor een detour naar het dorp Oudjila van anderhalf uur heen voor 12 km en anderhalf uur terug over een stenige weg met diepe putten voor een zeer bijzonder bezoek. In dat dorp horen we dat de weg is aangelegd door de Duitsers in 1912 om het gebied goed te kunnen controleren. Vanuit Maroua naar het Noorden gaat het tot Mora nog steeds langs het Mandara gebergte. Nu vallen vooral de grote bolders en nog redelijk wat bomen in het verder droge landschap op.

De was doen in de drogew rivierbedding; we zien het vaak hier in het hoge noorden.

Onderweg kopen we heerlijke mango’s voor de komende dagen.

De weg naar Oudjila is dus erbarmelijk, maar de uitzichten die we te zien krijgen op de bergen en bergdorpjes, maken dat meer dan goed. Zodra we gaan stijgen behoren die dorpjes tot Oudjila. Ook zien we weer overal prachtige terrasbouw. Dat moet ook wel, want het is opvallend dicht bevolkt hier in de bergen.

Water halen in Mora

Een school onderaan de bergen

Een belangrijke reden om het dorp Oudjila te bezoeken is dat het één van de grootste en belangrijkste “cheferies” van de wijde omgeving is. Het paleis van de chef van de 29 dorpjes is geheel ommuurd en daarbinnen leeft hij met zijn vrouwen en vele kinderen. Tot in Waza op het terras van het campement aan het eind van de middag spookt dit bezoek door ons hoofd. Waarom bezoeken we eigenlijk zoiets afschuwelijks? De chef is 99 jaar en leeft met 50 vrouwen, verdeeld in groepjes van vier, waarvan iedere vrouw 2 graanschuren, twee keukens (één voor de droge buiten en één voor de natte binnen – zoals overal hier) en een slaapkamer heeft. De eerste vijf vrouwen zijn het belangrijkst, hun ronde lemen wooneenheden hebben versieringen in de klei. Die van de eerste vrouw het meest. De eerste vrouw vervangt de chef als hij afwezig is (spreekt recht, tussen de vrouwen onderling, etc) en bovendien is ze het opperhoofd van alle vrouwen; die vrouw is nu 94 jaar. We krijgen uitleg over de animistische rituelen voor de oogst, de opvolging, enzovoorts. Het zit allemaal helder in elkaar. Maar het onvoorstelbare voor ons is dat dit bestaat. Stel je voor: 50 vrouwen en 6 tot 8 kinderen per vrouw. En die leven daar allemaal op een kluitje. De oudste zoon van de 33ste of 34ste vrouw leidt ons rond. Hij zegt ook nog dat alle vrouwen nodig zijn om het land van de cheferie te bewerken want deze heeft veel land en de terrassen zijn bewerkelijk. Alle vrouwen werken. Alleen ziekte of leeftijd is een reden dat het niet meer hoeft. We komen nog enkele vrouwen tegen met jonge kinderen een zuigeling is er ook nog bij. Is de chef de vader? Dezeven jongere broers van de chef hebben hun huizen aan de achterkant van de bergtop; we zien ze terwijl ze in de schaduw liggen te slapen en ook zij vragen direct om een petit cadeau zonder overeind te komen. Nee dus. Het uitzicht van die top is overigens fantastisch. We stellen ons voor dat dit geheel weinig veranderingsgezindheid oplevert. Eigenlijk erg. Maar ja, we zijn er wel wezen kijken.

De ommuurde”cheferie”

In de compound

Onder de indruk rijden we de berg weer af Welunchen ergens onderaan met het meegebrachte stokbrood en Kees speelt nog een partijtje voetbal met de jeugd. Vanuit Mora rijden we naar Wasa de laatste 62 km door de Sahel, zie de foto’s hieronder.