We komen zondag tegen de avond in Yaoundé aan en besluiten niet meer naar het ziekenhuis te gaan: weekend en na vijf uur, dan is er niemand meer.
Op maandagmorgen gaan we naar het door Hilton aangeraden ziekenhuis “de la Cathédrale”. Het is er schoon en de wond op Kees zijn wang wordt goed schoongemaakt en voor de zekerheid komen er drie hechtingen in.
De rest van de dag lopen we wat door de stad, halen geld op, doen e-mails en publiceren de blog-hoofdstukken die we nog op stick hebben staan. En alweer voor de laatste avond in Yaoundé eten we bij Le Biniou.
De stad gezien vanuit de wijk Bastos, waar wij drie van de vier keer gelogeerd hebben.
Het Hilton Hotel in Yaoundé
De terugreis naar Gabon.
Dinsdagmorgen vroeg naar het busstation. Geen mooie bus zoals we dachten, maar een klein busje waar we nog net voor het vertrekt bij kunnen. Dus lekker vroeg op pad (half zeven), maar wel op de slechtste plaats. We kennen het landschap en kijken er weer met plezier naar.
Een 50 km voor de grens ziet een politiepost dat onze visum voor Kameroen 3 dagen verlopen is. Dat hadden we kunnen weten toen we langer dan verwacht in Kameroen vakantie gingen houden. Maar we hadden daar absoluut niet aan gedacht. Met wat vertraging en wat geld voor een zgn. “laissez-passer” die we op papier nooit gekregen hebben, kunnen we door. Gelukkig heeft de grenscontrole het niet door en kunnen we Gabon in.
We zijn al rond de middag in Bitam. Als de Haut Commissaire terug is van lunchen krijgen we onze ingangsstempel. En daarna bekijken we Bitam. Met een paar straten heb je het gezien. We zitten lang op terrassen om naar de mensen en alles wat er gebeurt te kijken. We kopen nog mango’s, want die hebben ze in Lambaréné niet meer.
Op woensdag rijden we in weer een klein busje, maar met een betere plaats naar Bifoun, waar de afslag is naar Lambaréné. Het busje gaat door naar Libreville. We lunchen met de meegebrachte boterhammen bij een van de vele grapefruit stalletjes op door een 84-jarige verkoopster aangedragen stoelen. We kopen een grote tas met grapefruits bij haar en zoeken dan een “klando”, dat is een niet-officiële taxi. De eerste is heel slecht en bij het wegrijden stappen we op initiatief van Kees weer uit. De taxi die we dan krijgen is veel beter. Om een uur of drie hebben we de 71 km naar Lambaréné afgelegd. De chauffeur nodigt ons uit om zijn vrouw te ontmoeten en zijn huis te bekijken. Hij had het goed voor elkaar en woonde direct tegenover de ingang naar het vliegveld. Hij kwam zoals veel werkende mensen in Gabon uit Benin evenals zijn vrouw. Dat is leuk, mevrouw heeft een winkeltje met allerlei en het huis is van binnen prima, dat zie je er van buiten niet aan af. Met een cadeautje als aandenken brengt de chauffeur ons naar het hotel vlakbij Saskia’s huis.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten