18. Bamenda – dinsdag 24 en woensdag 25 april

Om vier uur komen we in Bamenda aan: van boven af zien we de stad mooi liggen vanuit de bus.

Zicht op Bamenda met Kees. De reclame van busmaatscghappij Amour Mezam op de bus luidt: “6 uur reizen voor 6.000 franc”. We krijgen waar voor ons geld, de reis heeft geen zes maar 7 ½ uur geduurd. Hotel Mansfield is eenvoudig, maar alles werkt en er is een terras waar je je eigen lunch of een biertje van de bar kunt nuttigen. Het voordeel is dat het dichtbij de stad is. In 10 minuten lopen ben je in de hoofdstraat Commercial Avenue. Je moet daarbij wel als kippen achter elkaar lopen, want de weg is heel druk met auto’s en bromfietsen Veel bankstellen en ijzerwaren aan de kant van de weg te koop. Bamenda is de hoofdstad van de NW-regio van Kameroen. Het ligt prachtig tussen de heuvels en bergen op ongeveer 1000 m hoog. 366 km ten NW van Yaoundé. Bamenda heeft 420.000 inwoners, een finke stad dus. En van de industrie is de koffie-industrie een belangrijke. Wat ons onderweg naar Bamenda al was opgevallen, is het verschil in landschap en temperatuur met de Far North waar we net vandaan komen. Na de droogte en kale vlaktes is nu alles groen en is de grond zwart of rood, in ieder geval zeer vruchtbaar. Doordat het wat hoger ligt is de temperatuur voor ons zeer aangenaam: 25 tot 30 graden overdag en soms minder door bewolking en een lekker windje in het begin van het regenseizoen. We verkennen de stad nog een beetje, vinden het toeristenbureau waar we morgenochten heengaan en een supermakt. In het restaurant met de weidse naam “Dreamland” eten we op het terras met mooi uitzicht op de stad en de bergen daarachter. En dan, het is nog druk, wagen we het erop in het donker te voet weer achter elkaar aan naar het hotel te lopen: dicht bij elkaar blijven en flink doorstappen. Dinsdag 24 mei De dinsdag gebruiken we om onze plannen voor de komende dagen te maken. Het bezoek aan het toeristenbureau levert weinig op. En dan bellen we met het in de gids en door Mark en Karin uit Yaoundé aangeprezen Zwinkels House, gerund door een Nederlander. Zwinkels House is net buiten de stad. We spreken met een van de medewerkers – Evariste – af op een bepaaalde rotonde en vandaar neemt hij ons mee een onverharde weg steil op naar het kantoor en guesthouse. We hebben al snel het progamma rond: vanaf donderdag 3 dagen met een 4x4 de bekende Ring Road, dan voor 3 nachten worden afgezet in het Zwinkels Trackers camp bij Belo, middenin het gebied van de Ring Road en dan op eigen gelegenheid terug naar Bamenda.

Kaartje van de Ring Road. Dat betekent dat we acht dagen in de NW-regio zijn: van dinsdag tot en met de dinsdag daarop. De rest van de dinsdag lopen we in de hoofdtsraat en daaromheen, wisselen geld, bezoeken kraampjes langs de weg, doen boodschappen in supermarkt Vaticaan en lopen weer naar het centrum. Het geld wisselen is een belevenis. Wij gaan altijd naar de ECO-bank, tot nu toe overal in West-Afrika prima. Maar ondanks de 420.000 inwoners kan de bank geen geld wisselen. Althans, we worden verder gestuurd en komen in een rommelig kantoortje op een 1e verdieping. Een meneer kan geld wisselen na telefoneren tegen een koers van 620. Nadat we zeggen hartelijk dank, maar dan gebruiken we onze Visa Card liever. Draait hij gelijk bij en kunnen we ineens wel de hier gebruikelijke 650 kores krijgen en is het snel geregeld. Later op de dag wisselen we nog via een andere bank, die ons bij een heel klein kledingzaakje brengt. Daar wordt een jongetje met onze euros weggestuurd, later is de dame ook verdwenen en na afgesproken te hebben dat we dit zo nooit meer doen, komt het allemaal goed, tegen de koers van 650. Woensdag 25 mei We maken een dagtocht (van 6.30 – 12.30) naar het Awing meer, 18 km ten Zuiden van Bamenda. Het laatste stuk is nog 8km over een steile, modderige weg. We hebben heel erg geluk dat de taxi-chauffeur Valentine gewend is aan dit soort wegen. Zijn vorige baan was zeven jaar ambulance-chauffeur waarbij hij in alle uithoeken rond Bamenda kwam. Glibberend en slippend gaan we naar boven, maar Valentine blijft op de weg. Eén keer is de helling te steil en moeten we gaan lopen. WE stellen voor dat wij lopend verder gaan en dat hij wacht. Geen spraken van ik begeleid jullie is het antwoord dat is veiliger. Het is grijs weer en we zijn er niet gerust op dat – mocht het gaan regenen – we gemakkelijk terugkomen. Ondanks de bewolkte hemel wagen we het erop en gaan het meer verkennen. De tocht naar het meer allen al is dus een avontuur.

Bij het meer is het niet duidelijk of en waar er wandelingen zijn. Er staat een bordje dat je je verderop moet registreren. We vinden niets van dien aard. Een jongen komt uit het bos en zegt dat we 5000 franc moeten betalen om het hek te mogen dat toegang geeft tot de rand aan het meer met een steiger en bankjes. Het hek gaat gemakkleijk open en zonder te betalen kijken we even rond en bewonderen we het meer.

We gaan een pad in dat langs of om het meer lijkt te lopen. Dat wordt een prachtige wandeling, in een ruime bocht om het meer. In het begin steeds mooie uitzichten op het meer en de bergen/heuvels.

Waar het pad ophoudt op een erf van een boerderij, laat Valentine zich instrueren over hoe we verder kunnen.

Bij de boerderij waar we over het erf en het land gaan. We lopen nu voortdurend door het heuvellandschap en veel akkers heen, langs het meer waar we af en toe een glimp van zien.

Later lukt het niet meer in de buurt van het meer te blijven. We gaan steil naar beneden over een moeilijk paadje. We bewonderen de irrigatie en klateren weer een andere heuvel op.

Leiding voor irrigatie.

Vele velden met wortels; zie de bemesting.

Door het eucalyptusbos komen we weer op de weg en zo gaan we terug naar de taxi. Een prachtige tocht.

We lunchenn op het terras van het hotel, eten heerlijke mango’s. Omdat we een onduidelijk telefoontje van Evariste van Zwinkels House krijgen over of er wel een chauffeur te vinden is, besluiten we naar Evariste toe te gaan om te kijken wat er nu aan de hand is. Het blijkt dat alles toch gewoon door kan gaan. Opgelucht laten we ons ddrna bij de grote markt afzetten, en drentelen rond.

Dame eet vis. We bezoeken nog – net als gisteren – voor een uurtje een internetcafé. Daar gaat het foto’s laden niet snel, maar het is in ieder geval beter dan de 23 minuten per foto in het hotel. Na weer een diner met wijn op het balkon van Dreamland restaurant pakken we een rugzak in om mee te nemen en een om achter te laten. We gaan vroeg naar bed, morgen om 5 uur opstaan.