20. Belo’s Trackers Camp – zondag 29 april – dinsdag 1 mei.

Na al het trekken een paar dagen in de natuur zijn en wandelen. Van Karin en Mark hadden we begrepen dat het Zwinkels trackers Camp hier heel geschikt voor is. Het kamp ligt in dorpje Aboh, dichtbij Belo op 1550 meter hoogte. Een van de mogelijkheden is naar het Olu kratermeer te lopen en dat te bekijken, evenals het bos om het meer heen. De plaatselijke bevolking noemt het het meer van de voorouders:, er vinden allerlei rituelen plaats niet; alleen vanuit Belo maar ook vanuit de andere omringende dorpen. We hebben afgesproken om gelijk de eerste dag naar boven te lopen. 900 meter stijgen en dat gaat heel goed. De route is niet moeilijk. David is onze gids. In het begin lopen we nog tussen de huizen en hutjes en groentenvelden , daarna zijn er geen huizen meer maar nog steeds volop groentevelden, en daarna zien we de onbewerkte velden, bossen waar wel volop hout uit wordt gehaald. David zegt dat alleen dode bomen verder mogen worden gekapt.

Het uitzicht op de berg waar we half omheen lopen is fantastisch.

Na drie uur en kwartier zijn we boven en zien het meer voor het eerst voor ons liggen.

We rusten even en lopen verder: eerst over de kraterrim, daarna slaan we af en lopen door een heel gevarieerd bos naar een plek waar we een heel mooi uitzicht over het meer hebben. Wolken komen over de kraterrim drijven en lossen dan geleidelijk weer op. Ook het uitzicht naar Mount Olu is mooi die stijgt met zijn ruim 3000 meter mooi boven het meer uit.

Kees kijkt over het meer uit. We lunchen op deze plek en gaan weer langzaam terug. David vertelt nog enkele verhalen over de voorouders die langs de oever van het meer hebben geleefd. Altijd tussen 12 en 04 was het licht in hun huizen zichtbaar, maar helaas is het water in het meer gestegen waardoor die huizen waarschijnlijk onder zijn gelopen. Het is een mooie tocht, om half zeven vertrokken en terug om kwart voor vier, ruim negen uur waarvan we er ruim zeven en een half hebben gelopen.

Schoenen uit na de wandeling. Het biertje smaakte voorteffelijk en Esther heeft om zeven uur een lekker spangetti bolognese klaar.

De kok Esther; in dit hutje wordt in het zeizoen voor meer dan 20 mensen gekookt.

De nog op de Ring Road gekochte mango’s worden consumptie-gereed gemaakt. De tweede dag gaan we het camp uit en slaan rechts af. We lopen via allerlei kleine paadjes een hele cirkel en komen uiteindelijk weer op de weg van gisteren uit. Inclusief het bezoek aan de begrafenis ( zie hieronder) zijn we vier uur onderweg. Leuk om allerlei huizen te zien hoe de akkers worden bewerkt etc. Ook komen we iemand tegen die zegt dat er een begrafenis is beneden en hij vraag ons mee.

We komen bij een aantal erven waar de “oude vrouw” , de moeder, eergisteren is gestorven. Zij ligt begraven bij het huis van haar zoon. Dat is gisteren gebeurd en we zien de vers omgewoelde grond met eenkrans er op. We gaan van hut naar hut en condoleren, de vrouwen en de mannen zijn gescheiden. De mannen drinken flink hebben we het idee.

Modern bier in een ouderwetse hoorn geschonken. Zo krijgen we veel huizen van binnen te zien en mogen volop foto’s maken. Vooral Geer moet er niet aan denken dat je moeder zo vlakbij je begraven ligt dat je er iedere dag mee wordt geconfronteerd.

‘s Middags lekker lui een siësta, en verder lezen en blog maken op het terras van de eetzaal met prachtig uitzicht over de vallei. We hadden hier ook de vorige avonden al volop van genoten. We besluiten om morgen niet de motor naar Belo te nemen maar de zeven km gewoon te lopen. Dat wordt onze start van 1 mei, een wederom mooie wandeling van ruim een uur met bepakking.