24. Mbouroukou – vrijdagmiddag 4 tot zondagmorgen 6 mei.

In “ 21. Tussenbericht, een tegenvaller” van zondag 6 mei staat al dat Villa Luciole een mooi oord is. De man van het Franse echtpaar dat verantwoordelijk is voor de villa en alles wat erbij hoort, is één van de 8 mensen (4 Kameroenees en 4 Frans) die een stichting hebben opgericht om via enkele oorden als deze villa Kameroenese mensen aan werk te helpen en zo armoede te bestrijden. Ze hebben geld in de stichting gestoken. En ons Franse echtpaar is de verantwoordelijke – niet de eigenaar – van Villa Luciole. De man heeft diverse keren voor Péchiney in Kameroen gewerkt en mevrouw heeft dezelfde jaren les gegeven op de expat school aldaar. Ze hebben ruim 12 jaar in Kameroen gewoond. Vanaf 2003 zijn ze met Villa Luciole begonnen: de villa gerenoveerd, boukareau’s (= hutjes) laten bouwen, een team van 15 mensen opgebouwd, etc. Vanaf 2008 zijn ze gepensioneerd en nu komen ze ongeveer eenmaal per jaar een week of drie en meneer nog wat vaker voor de financiën etc. Het geheel wordt door Yves – een prima self-made toeristenmanager geleid. Het is een heel mooi terrein, aan de voet van de berg Manengouba. De boukareau’s zijn geheel in traditionele stijl gebouwd, dak en muren van bananen- en palmboom afkomstig, een goed toiletgedeelte erin met o.a. een prachtig gegutste houten wasbak.

Vrijdagmiddag doen we de was en maken een wandelingetje langs het riviertje met bamboebruggetjes en we komen uit in de grote eigen tuin die gedeeltelijk in gebruik is voor groenten, gedeeltelijk braak ligt. Zaterdag maken we een wandeling 600 m. een berg op (campement is op 1200 m). Het is bewolkt weer, de uitzichten over de heuvels en bergen zijn beperkt. Later trekt de mist/bewolking wat op. Nadat we het dorp uit zijn gaat het over een nauw pad door het bos met uitzicht op de omliggende bergen. Mooi.

In de verte horen we meisjes die op het land aan het werk zijn zingen. We horen ook veel vogels. Maar hoeveel moeite we ook doen, we zien ze niet.

We komen bij een Peul-dorp boven op de berg: hutjes in het grasland en ook akkerbouwgebied. Er zijn ook veel paarden. In tegenstelling tot wat we in het Verre Noorden zagen, zijn het hier de Peul/Fulani die de bergen zijn ingegaan, terwijl de andere etnische groepen beneden de akkerbouw bedrijven. Zo komt er geen ruzie. In het Verre Noorden waren het juist de Kiri die de bergen zijn ingevlucht om niet door de oprukkende Fulani bekeerd te worden tot de Islam. We lopen door het dorp rond, kunnen binnenin de huizen kijken en fotograferen. O.a. een dame met een prachtige uitstalkast vol met emaille pannen. We bezoeken de oudste man van het dorp; hij zou 106 of 110 jaar oud zijn. We beloven voor hem zeep en suiker aan de gids Alain te geven. Kees speelt met de kinderen, die vooral weg zijn van zijn horloge met timer. We laten nog een 600 meter van de wandeling omhoog naar de twee meren voor wat die is en gaan terug.

De berg Mengoubou, die we vanuit onze wandeling zien liggen. In het dorp drinken we een drankje en we bezoeken nog een zeer primitief koffie-sorteer-fabriekje in Melong. De rest van de middag en avond verpozen we bij onze boukareau en in de villa voor het diner. De nacht met de overval is al beschreven. Zondagmorgen verlaten we Mbourouka na de politieverhoren na de lunch in een taxi naar Yaoundé.